151+ Koni Konacha Nasta Upset Sad Status In Marathi | कोनी कोनाचा नास्ता अपसेट सैड स्टेटस

काही लोकं असतात जे कधीच तुमचं मूल्य समजत नाहीत.

मन दुखावणार्‍यांना क्षमा करायला शिकावं, पण स्वतःला कमी लेखू नकोस.

जेव्हा तुम्ही हसता तेव्हाच लोकांना तुमचं दुःख दिसत नाही.

काही गोष्टी मनाला इतक्या स्पर्श करतात की शब्द शोधता येत नाहीत.

दुःख म्हटलं की डोळ्यातले पाणी सुकत नाही, पण हृदयही दुखत राहतं.

कधी कधी लोकांच्या वागण्यानेच मनाला मोठा धक्का बसतो.

आयुष्यात खूप लोक येतात, पण काही खरंच तुमच्यासाठी नसतात.

जेव्हा तुमचा मनापासून जीव फाटतो तेव्हा शब्द अपुरे पडतात.

दुःखातल्या आठवणींचा ताण आयुष्यभर राहतो.

जे लोक तुमचं दुःख पाहूनही काहीही करत नाहीत, त्यांच्यापासून दूर राहा.

कुणी कुणाचा नसतं, वेळच दाखवते कोण किती आपल्या होतं.

कसली माया ठेवायची, शेवटी सगळे निघून जाणारेच असतात.

शब्दांनी साथ दिली तरी मनांनी कुणी सोबत राहत नाही.

गरज संपली की माणसंही बदलून जातात, हेच खूप दुखावतं.

कोण आपल्या आहे हे दुःखाच्या काळात कळतं, बाकी सगळे तात्पुरतेच असतात.

कोणीतरी फसवले तर खूप वेदना होतात, पण आत्मविश्वास घटत नाही.

काही वेळा स्वतःलाच समजावून सांगावं लागतं की सगळं ठीक होईल.

जेव्हा मन तुटतं, तेव्हा शब्दही मिटतात.

लोकांच्या शब्दांनी मन दुखावले, पण आता शांतता स्वीकारली आहे.

खोट्या आशा देणाऱ्यांनी हृदय जळवलं आहे.

जगात कुणी कुणाचा नसतो, पण हे सत्य आपल्याला तेव्हाच समजतं जेव्हा आपण मनापासून कोणावर विश्वास ठेवला असतो.

दुखःची वेळ आली की जवळचेही दूर जातात, आणि त्या शांततेत आपण खऱ्या संबंधांची ओळख करून घेतो.

लोकांच्या शब्दांवर विश्वास ठेवू नये, कारण हृदयाने साथ देणारे खूपच कमी असतात.

वेळ बदलली की माणसंही बदलतात, आणि त्या बदलानेच आपलं मन सर्वात जास्त तुटतं.

आपल्या लोकांकडून मिळालेला धोका सर्वात खोल जखम करतो, कारण अपेक्षा तिथेच जास्त असतात.

काही नाती फक्त सोयीसाठी जोडली जातात, आणि वेळ आल्यावर ती नाती कोणतीही खूण न ठेवता तुटून जातात.

माणसांना आपली गरज असेपर्यंत ते आपले असतात, गरज संपली की ओळखही ठेवत नाहीत.

दुखःच्या क्षणी सोबत देणारा एकच माणूस हजारो खोट्या नात्यांपेक्षा मोठा असतो.

विश्वास ठेवायला मन तयार होतं, पण त्याच विश्वासाचा भंग झाल्यावर मन सावरायला फार वेळ लागतो.

आयुष्यात कधी कधी आपण ज्यांच्यासाठी सर्व काही देतो, तेच लोक एका क्षणात परके होतात आणि आपण शांतपणे तुटत राहतो.

कोणी कोणाचा नसतो कायमचा, हे जीवनात शिकावं लागतं.

जेव्हा विश्वासाचं घरच कोसळतं, तेव्हा मनातील दुःख मापावं लागतं.

सोबत असलेल्या माणसांकडून दु:ख मिळालं, ते खूप कष्टदायी असतं.

जे जेवढं जवळ असतं, ते तितकंच दुखावण्याचं सामर्थ्य ठेवतं.

समजून घेणाऱ्यांची कमी असल्यासारखी वाटतं, तरीही जगायचं लागतं.

कोणी जेवढं जास्त जवळ असतं, तितकंच त्याचा दूर होणं दुखावतं.

मनाला जखम देणारेच खरे शत्रू असतात.

हृदयावर काटा रोवणारे तेच खरे अपमान असतात.

काही लोक आयुष्यात फक्त शिकवण देण्यासाठीच येतात.

जिथे प्रेम पाहिजे तिथे फक्त वेदना मिळतात.

काही लोकांची साथ असते, पण ते सोबत नसतात.

विश्वास तोडणं सोपं, पण त्यातून बाहेर पडणं कठीण असतं.

दुःख वाटून घेतलं तर ते थोडं हलकं होतं.

जेवढं खूप मिळालं, तेवढंच तितकं जास्त दुखावलं.

मनाचे जखम कधी दिसत नाहीत, पण ते सतत वेदना देतात.

कोणी तुमच्या वेदनेला ओळखलं नाही, तर दुःख दुप्पट होतं.

जीवनातले खरे शिक्षक म्हणजे वेदना आणि धोका.

जेवढं जवळ असाल तितकंच तुमचा अपमान सोसावा लागतो.

कोणीतरी तुम्हाला सोडून गेलं, पण त्याचा आठवण कायम राहते.

दुःखातले शब्द कधीच सहज मांडू शकत नाहीत, पण ते मनात असतात.

कोणी कोणाचं नसतं हे समजायला वेळ लागतो,
आपणच आपल्या वेदना समजून घ्याव्या लागतात। 😞💔

गरज संपली की माणसंही बदलतात,
कोणी कोणाचं नसतं हे तेव्हाच कळतं। 🖤

आपलं दुःख आपलंच असतं,
कोणी कोणाचं नसतं हे सत्य आहे। 😢

साथ देणारे शब्दातच राहतात,
वेळ आली की कोणीच जवळ नसतं। 💔

विश्वास ठेवला तरी शेवटी एकटेपणच मिळतं,
कारण कोणी कोणाचं नसतं। 😞

हसताना सगळे सोबत असतात,
रडताना कोणीच नसतं। 🖤😢

आपुलकी दाखवणारे खूप असतात,
पण संकटात कोणीच नसतं। 💔

मन भरून येतं तेव्हा कळतं,
कोणी कोणाचं नसतं हे कडू सत्य। 😔

अपेक्षा ठेवल्या की वेदना मिळतात,
कारण शेवटी आपणच एकटे असतो। 💔

शब्दांनी नातं जोडतात,
कृत्यांनी ते तोडतात। 😞

आयुष्य शिकवतं हळूहळू,
कोणी कोणाचं नसतं हे नक्की। 🖤

ज्या लोकांसाठी सगळं केलं,
तेच लोक वेळेला दिसत नाहीत। 😢

मन दुखलं तरी कुणाला सांगता येत नाही,
कारण कोणीच खरं आपलं नसतं। 💔

एकटेपणाची सवय लागते,
जेव्हा माणसांवरचा विश्वास तुटतो। 😞

आयुष्याच्या प्रवासात हेच शिकलो,
कोणी कोणाचं नसतं, आपणच आपले। 🖤

आधार शोधत राहिलो लोकांत,
पण शेवटी स्वतःतच मिळाला। 😔

आपुलकी फक्त शब्दात उरते,
वेळ आली की सगळे दूर जातात। 💔

मन शांत ठेवायचं असेल तर,
अपेक्षा कमी ठेवाव्या लागतात। 😞

आयुष्य खूप काही शिकवतं,
त्यातलं सगळ्यात मोठं धडा म्हणजे एकटेपणा। 🖤

शेवटी इतकंच समजलं,
कोणी कोणाचं नसतं, काळच आपला असतो। 😢

दुःख सापडतं तेव्हा एकटेपण वाढतं.

काही माणसं फक्त छळण्यासाठीच भेटतात.

मनाच्या खोल खोलून वेदना साठतात आणि जखम होतात.

विश्वास तोडलेला असतो तर जगभराचा आधार काहीच नाही.

स्वतःच्या भावना समजावून घेणं सगळ्यात कठीण असतं.

हसताना खऱ्या मनात दुःख असतं, जे कुणाला दिसत नाही.

काही आठवणी आयुष्यभर जखम देतात.

जेव्हा कुणी मागे वळून पाहत नाही, तेव्हा कसं वाटतं समजतं का?

मनाला दुखवणारे शब्द अजूनही कानांत आहेत.

कधी कधी इतकं दुःख मनात साठवतो की आवाज सुटतो नाही.

ज्या नात्यांमध्ये विश्वास नसतो, ते नाते टिकू शकत नाही.

मन दुखावणाऱ्या लोकांपासून दूर राहणंच हितकारक आहे.

जीवनात काही लोक येतात, आपल्याला वेदना देण्यासाठी नव्हे, पण शिकवण्यासाठी येतात.

जे लोक फसवतात, त्यांना माफ करणं पण एक शक्तीचं काम आहे.

नातं जर खरे असेल तर अंतर कितीही असलं तरी ते तुटत नाही.

कुणी तरी तुमचं मन दुखवलं तर त्यांच्यापेक्षा स्वतःला महत्व द्या.

नात्यांना सांभाळायला वेळ आणि प्रेम दोन्ही लागतात.

जे लोक तुमच्या दुःखात साथ देतात, त्यांना कधी सोडू नका.

मनातल्या भावना व्यक्त करणं गरजेचं असतं, नाहीतर वेदना वाढतच राहतात.

काही नाती वेळेनुसार बदलतात, पण खरे नाते सदैव टिकतं.

कोणाचा तरी विश्वास तोडल्यावर जीवनच बदलतं.

नात्यांची किंमत फक्त त्यावेळेस समजते जेव्हा ती उधळली जाते.

आयुष्यात अनेकदा हसणं हेच सर्वात मोठं बलिदान असतं.

काही लोकं आपल्याला सोडून जातात, पण आठवणी कायम राहत नाहीत.

मनाला जखम झाली की त्याचा वेदना कायम राहते.

काही लोकांना आपण मनापासून जपतो, पण वेळ येते तेव्हा तेच लोक आपल्याला विसरून जातात.

नाती तुटत नाहीत, लोक बदलतात; आणि बदलाची ही वेदना मनाला खोलवर जखमी करते.

आपल्या दुखःकाळात कोणीच सोबत नसतं, आणि तिथेच आपल्याला खऱ्या नात्यांची ओळख होते.

काही लोक फक्त बोलण्यापुरते आपले असतात, पण कृतीच्या वेळी तेच पहिल्यांदा दूर जातात.

मन दुखतं तेव्हा नाही, तर आपला माणूसच दुखावतो तेव्हा त्याचा घाव जास्त खोल जातो.

आयुष्य शिकवतं की अपेक्षा कमी ठेवा, कारण लोक बदलतात आणि नातीही तुटतात.

कुणावर प्रेम करणं सोपं आहे, पण त्या माणसानेच दूर जाणं सर्वात कठीण असतं.

दुखःची वेळ आली की सोबत देणारे हात कमी पडतात, आणि दूर जाणारे चेहरे जास्त दिसतात.

मनात जागा देायलाच नको होती अशा लोकांसाठी आपणच स्वतःला दोष देत राहतो.

जे लोक आपल्या जवळचे असतात तेच दूर गेले की मनाला सर्वात मोठं एकटेपण जाणवतं.

मनातली ओढ कोणाला समजत नाही, एकटीच जखम घेऊन चालावं लागतं.

हसू ही एक नकली गोष्ट आहे, मनातलं वेदनाच खरं असतं.

माझ्या अंतर्मनातला आवाज कुणाला ऐकू येत नाही.

एकटेपणा इतका वाढला की, आठवणीही त्रासदायक वाटू लागल्या.

जेव्हा मनाला आधार नकोसा वाटतो, तेव्हा जगणं अवघड होतं.

बाहेरून दिसणं आनंदी, पण आतलं मन भरून येतं काळोखाने.

प्रत्येक रात्री विचारांची भीती सतावते, स्वप्नही दुःखाचे असतात.

कधी कधी स्वतःशीच संवाद होतो, पण तोही मूक असतो.

मनाच्या खोलातल्या वेदना व्यक्त करणं अवघड असतं.

आयुष्यात इतकी सावली होती की, प्रकाश दिसत नाहीये.

माझ्या अश्रूंना कुणी पाहिलं नाही, तेच माझं दुःख आहे.

एकटेपणाचं ओझं कधीच कमी होत नाही, ते दिवसेंदिवस वाढतं.

हृदयात दाटलेली वेदना शब्दात कशी मांडायची?

माणसांच्या गर्दीतही मन वेगळं, एकटं वाटतं.

जिथे हसू होतं तिथे आता फक्त खामोशी आहे.

मनाला आधार देणारा नसलं की, जीवन थांबावं असं वाटतं.

काही जखमा पाहून नसतात, पण त्या मनाला तोडतात.

एकटेपणातल्या त्या काळ्या रात्रीत माझं मन रडतं.

प्रत्येक दिवस नव्या संघर्षाने भरलेला असतो.

दुःखाचा ओझा सहन करणं कधी सोपं जात नाही.

जेव्हा तुमच्याशी प्रामाणिक नातं नाही, तेव्हा काय करायचं?

काही गोष्टी मनाला इतक्या चटका लावतात की विसरायला जमत नाही.

विश्वासघात झाल्यावर माणूस सगळ्यापासून दूर होतो.

दुःख असताना हसू नकळत निघतं.

आयुष्याच्या वाटेवर अनेक वेदना सामोरं याव्या लागतात.

खोट्या आशा देणाऱ्यांनी हृदयाला घाव दिला आहे.

मनाचे दुखणे शब्दात मांडता येत नाही.

जेव्हा विश्वासघात होतो, तेव्हा स्वतःच्याशी लढायची वेळ येते.

खूप काही गमावल्यावरच आयुष्याचं खरं मूल्य कळतं.

कोणाला तरी मोकळं मनाने बोलायचं असेल तर सोबत कोणीतरी हवा.

नातं तुटल्यावर दुःख येतं, पण त्यातून आपण नव्या जीवनासाठी तयार होतो.

काही लोक फक्त आयुष्यातून जाण्यासाठी येतात, त्यांना थांबवण्याचा प्रश्नच उरत नाही.

जेव्हा विश्वास तुटतो, तेव्हा मनही तुटतं, आणि त्याची वेदना चिरकाल टिकते.

वेदनाही जीवनाचा भाग आहे, ती स्वीकारणं हेच माणसपण दाखवते.

जे लोक तुमच्या मुळ्यात नाहीत, त्यांना आपल्या जीवनात जागा देऊ नका.

नाती टिकवण्यासाठी प्रेमापेक्षा समजूतदारपणा आवश्यक आहे.

दुःख वाटल्यावर बोलणं गरजेचं आहे, कारण मनातले दुःख जरून जातं.

ज्यांनी एकदा तुमचा विश्वास तोडला, त्यांच्यावर पुन्हा अवलंबून राहू नका.

खरे माणूस तोच, जो संकटात तुमच्या पाठीशी उभा राहतो.

नात्यांची खरी किंमत समजायला वेळ लागतो, पण तो वेळ कधीच वाया जात नाही.

काही लोकांच्या वागण्याने जीवन खचतं.

दुखः मनात इतका भरतो की तो बाहेर येणं कठीण होतं.

फसवले जाणं हेच आयुष्यातील सर्वात वेदनादायी क्षण असतो.

काही लोक जिवंत राहूनही मृतसर असतात.

विश्वासाच्या तुटलेल्या धाग्यांनी नाते जळतं.

जेव्हा माणूस तुमच्या आयुष्यातून जातो, तेव्हा तो फक्त नाते नाही तर तुमचा एक हिस्सा देखील सोबत नेतो.

खरे मित्र तेच असतात जे दुःखाच्या काळात तुमच्या सोबत उभे राहतात, बाकी सगळे फक्त सोयीचे असतात.

जेव्हा माणूस बदलतो, तेव्हा तो तुमच्यासाठीच नाही, तर स्वतःसाठी बदलतो हे समजून घ्या.

नात्यांमध्ये विश्वास तुटल्यावर संवादही दूर होतो, आणि मनांत दु:ख भरतं.

आयुष्यातील प्रत्येक वेदना आपल्याला नव्या शिकवणीसाठी तयार करते.

लोकांच्या बदलांवर राग करू नका, कारण काही लोक फक्त आपल्या वेळेसाठी असतात.

जिथे प्रेम असतं तिथे समजून घेणं हीच खरी ताकद असते.

काही वेळा दूर राहणंच जवळ येण्यापेक्षा जास्त गरजेचं असतं.

जे लोक आपल्या पाठीशी असतात तेच खरे आणि चांगले लोक असतात, बाकीचे तर फक्त चेहऱ्यावर हसणारे असतात.

दुःखात मनातल्या भावना व्यक्त करायला शब्द कमी पडतात, आणि तेच खरे व्यथा सांगतात.

कोणी कोणाचं नसतं खरंतर, आयुष्याच्या वाटेवर एकटीच चालावं लागतं.

मनातल्या वेदना सांगायला कुणी नसतं, मगही आपण हसत राहतो.

सोबत असलेल्या लोकांमधूनही एकटा वाटतो हेच जीवनाचं सत्य आहे.

ज्यांना सर्वात जास्त हवेत तिकडेच आपण सोडले जातो.

आयुष्यात कधी कधी सर्वात जवळचे माणूसही दूर होतात.

कोणी आधार देणारा नसतो, पण मनाला तरी आशा ठेवावी लागते.

मनाला जे दुखावेल तेच आपले खरे ओळखीचे असतात.

जेवढं जवळ जाऊ तितकंच दूर होण्याचा वेदनाही वाढतो.

एकटेपणातच खरी खरी माणुसकी समजते.

कोणी समजून घेणारा नसतो, म्हणून मनातील वेदना वाढत राहतात.

आयुष्याच्या प्रवासात अनेकदा आपणच स्वतःला सोडून जातो.

जेव्हा कोणी तुमच्यासाठी नाही, तेव्हा जगाचं अस्तित्वच निरर्थक वाटू लागतं.

कोणी सोबत नसताना, स्वप्नही अधूरे राहतात.

आयुष्यात कधी कधी फार जवळचे माणसं दूर जातात, पण त्यांची आठवण कायम राहते.

जेवढं मन उघडतो तितकंच अधिक दुखावतो.

कोणी कोणाचं नसल्याचा त्रास अंगावर येतो तेव्हा कुणाला सांगावं?

एकटेपणाच्या या वाटेवर आपणच आपले आधार बनतो.

आयुष्याच्या या प्रवासात खरे माणसं फार कमी भेटतात.

कधी कधी स्वतःचं अस्तित्वच निरर्थक वाटतं.

कोणी कोणाचं नसल्याची जाणीव झाल्यावर आयुष्यच विरंगुळा वाटू लागतं.

आपलं मन दुखत असतं, पण ते कसं सांगावं?

काळजी वाटते तेव्हा एकटं राहणं योग्य वाटतं.

काही लोकांच्या नकारामुळे मनाला मोठा धक्का बसतो.

वेदना सहन करणं हेच आयुष्याचं खरं ध्येय असतं.

मनाच्या अंतरात एकटापणा असतो, जो कुणाला दाखवायचा नसतो.

काही लोक आपल्या आयुष्यात येतात कारण त्यांना काही शिकवायचं असतं, नाती तुटणं हे काही वेळेस गरजेचं असतं.

जेव्हा लोक बदलतात, तेव्हा त्यांच्यापेक्षा आपल्या मनाला जास्त वेदना होतात.

खऱ्या माणसाचा कधीही वापर होत नाही, पण त्याला ओळखायला वेळ लागतो.

नात्यांची खरी किंमत त्यांना जाणवते जेव्हा ते तुटतात.

जे लोक तुमच्या दुःखात दूर जातात, त्यांची माया कधी खरी नव्हती.

कुणीतरी सोबत नसेल तरी स्वतःशी प्रेम करणं खूप गरजेचं आहे.

माणूस बदलतो कारण त्याला नवीन आयुष्य स्वीकारावं लागतं.

ज्यांच्यावर आपला विश्वास ठरतो, तेच कधी कधी आपल्याला धोका देतात.

वेदना आपल्याला मजबूत बनवतात, पण ती वेदना देणाऱ्यांपासून सावध राहणं आवश्यक आहे.

जे लोक आपल्या मनाला दुखवतात, तेच आपल्याला नक्की कोण आहेत हे सांगतात.

प्रेम करणं सोपं असतं, पण प्रेम टिकवणं हे खरं कठीण असतं.

खरे नाते तेच जे संकटात उभे राहतात, बाकी सगळे तर फक्त चांगल्या काळात सोबत असतात.

वेळ बदलते आणि सोबत बदलतो, पण आपलं मन तसंच राहिलं पाहिजे.

काही लोकांच्या सोबत राहणं आपल्याला आपल्या स्वतःच्या किमतीची जाणीव करून देतं.

दुःखात माणसाची खरी ओळख होते, तेव्हा समजायला वेळ लागत नाही.

जे लोक आपल्याला सोडतात, ते कधी कधी आपल्यासाठीही चांगले असतात.

मनातल्या वेदना व्यक्त करायला शब्द नसतात, त्यामुळे तो वेदना कायम आपल्यात राहतो.

नात्यांचा सन्मान करायला शिकणं गरजेचं आहे, कारण तेच आपलं खरा आधार असतो.

कुणीतरी जर तुमच्या आयुष्यातील जागा घेतली नाही, तर त्याचा अर्थ तुमच्यापेक्षा कमी आहे.

जे लोक आपल्यावर प्रेम करतात, ते कधीही दूर जात नाहीत; ते फक्त आपल्याला वेगळ्या प्रकारे साथ देतात.

कोणी कोणाचं नसतं, ह्याच जगात आपल्याला स्वतःवरच विश्वास ठेवावा लागतो.

जेवढं जवळ जातो तितकंच दूर होण्याचा वेदनाही वाढतो.

सोबत असणारे देखील कधी कधी आपल्यापासून दूर जातात.

आयुष्यात कुणी कायमस्वरूपी नसतं, ते फक्त एक भ्रम आहे.

मनाला जे दुखावेल तेच आपले खरे ओळखीचे असतात.

कोणी आधार देणार नाही तेव्हा स्वतःचं सहारा व्हायला शिकावं लागतं.

एकटेपणातच खरी माणुसकी आणि शक्ती मिळते.

जेव्हा कोणी समजून घेत नाही, तेव्हा शब्दही निष्फळ ठरतात.

कोणी तुमच्या सोबत नसेल तेव्हा जगणं कठीण वाटू लागतं.

आयुष्याच्या प्रवासात अनेकदा आपणच स्वतःला सोडून जातो.

जेवढं विश्वास वाढतो तितकं तोडल्यावर वेदना जास्त होते.

काही लोक आयुष्यात येतात, पण ते फक्त शिकवण्यासाठीच असतात.

कोणी कोणाचं नसल्याची जाणीव मनाला मोठा ठेस देते.

आपली साथ देणारे कमी, धोका देणारे जास्त असतात.

आयुष्यात खऱ्या माणसांची कमी असते, हेच खरं दुःख आहे.

जेव्हा कोणीतरी सोडून जातं, तेव्हा आठवणींचा तडका लागतो.

सोबत असलेल्या लोकांकडून दु:ख मिळालं तर ते मनाला फार दुखावतं.

कोणी कोणाचं नसल्याचं सत्य स्वीकारणं कठीण असतं, पण आवश्यक आहे.

काही लोक दूर गेले तरी त्यांची आठवण कायम राहते.

कोणी कोणाचं नसल्यावर स्वतःच्या ताकदीचा अंदाज येतो.

कोणी कोणाचा नसतं, हे वेळच दाखवते…
आणि विश्वासघात तेव्हा होतो, जेव्हा आपण जास्त विश्वास ठेवतो.

चेहऱ्यावरचे हसू खोटं निघालं,
आणि नात्यांमध्ये दडलेला धोका खरा निघाला.

आयुष्याने शिकवलं —
ज्या लोकांवर जास्त प्रेम करतो, तेच सर्वात खोल जखम देतात.

विश्वास ठेवून दिलेलं मन
कधी कोणाच्या पायाखाली चिरडून जातं कळतसुद्धा नाही.

कोणी कोणाचा नसतं,
हे तेव्हा समजतं जेव्हा आपल्यावरचं प्रेम एखाद्याला ओझं वाटतं.

शब्द गोड असतात,
पण मनातलं विष वेळ आल्यावर बाहेर येतं.

विश्वासघातही एक कला आहे,
आणि ती ज्या जणांवर प्रेम असतं तेच उत्तम करतात.

खोटं नातं आणि खोटा माणूस,
दोन्ही वेळ वाया घालवतात.

ज्यांच्यासाठी आपण तुटतो,
तेच आपल्याला तुटलेलं पाहून शांत बसतात.

आश्चर्य वाटतं,
आपण त्यांच्यासाठी काहीही करायला तयार,
आणि तेच आपल्याला विसरायला तयार.

कोणी कोणाचा नसतं,
म्हणून आजपासून आपणही फक्त स्वतःचा विचार करायचा.

ज्या लोकांसाठी आपण आपलं मन उघडतो,
तेच मनावर वार करतात.

कधी कधी नाती टिकत नाहीत,
कारण लोक नाती नाही स्वार्थ बघतात.

विश्वास दिला म्हणून दोष माझा,
तो तोडला म्हणून दोष त्यांचा.

आयुष्यभर सोबत राहू म्हणणारेही,
परिस्थिती बदलताच परके होतात.

कोणी कोणाचा नसतो खरंतर, पण विश्वासघात वेदना अनंत देतो.

ज्यांच्यावर सर्वात जास्त विश्वास ठेवला, तेच सर्वात मोठा धोका देतात.

विश्वासघाताने जखम होते, पण त्या जखमेवर वेळच औषध आहे.

जेवढा विश्वास दिला तितकाच तोडून जाणं वेदनादायक असतं.

कोणी सोबत असतानाही जेव्हा विश्वासघात करतो, तेव्हा मन मोडून जातं.

विश्वासघात झाल्यावर पुन्हा कोणावर विश्वास ठेवणं कठीण होतं.

जेव्हा विश्वासाला धक्का लागतो, तेव्हा मनाला मोठा ठेस बसतो.

कोणी विश्वासघात केल्यावर माफ करणं खूप मोठी ताकद असते.

विश्वासघाताने तर तोडतात पण त्या फाटलेल्या जखमेवर उपचार करायला वेळ लागतो.

जेवढा विश्वास गाढवला, तितकाच धक्का बसतो.

ज्यांनी सोबत चालायला सांगितलं, तेच जेवढे वाटलं ते सोडून जातात.

कोणी विश्वासघात केल्यावर आयुष्य थांबल्यासारखं वाटतं.

विश्वासघाताची जखम वेळेसोबत भरत नाही, ती फक्त खोल होते.

जेव्हा कोणी विश्वासघात करतो, तेव्हा त्या व्यक्तीला पुन्हा कधीच माफ करायचं नसतं.

विश्वासघात हे आयुष्याच्या त्या वळणावर येतं जेथे सगळं अंधारासारखं वाटतं.

कोणी विश्वासघात केल्यावर मनाला दुखवणाऱ्या आठवणी कायम राहतात.

विश्वासघाताने फक्त संबंध नाही तर आत्मविश्वास देखील तोडतो.

ज्यांनी तुमचा विश्वास तोडला, त्यांच्याकडे पाहण्याची सुद्धा इच्छा राहत नाही.

विश्वासघाताची जखम हळूहळू भरत नाही, ती सदैव ठसा सोडते.

कोणी विश्वासघात केला म्हणजे त्याने तुमच्या आयुष्यातला सर्वात मोठा तडा दिला.

कोणी कोणाचा नसतं, हे वेळ गेल्यावरच कळतं.

ज्या माणसांसाठी आपण जगतो, तेच कधी कधी आपल्याला ओळखतही नाहीत.

नाती तुटत नाहीत, लोक बदलतात; आणि तेव्हा जाणवतं—कोणी कोणाचा नसतं.

आपली किंमत तेव्हा समजते, जेव्हा आपण दूर जातो.

आयुष्य शिकवतं की कोणी कोणाचा नसतं, फक्त परिस्थितीच साथ देते.

मनापासून केलेलं प्रेमही लोकांना जड जातं.

परकं होण्यासाठी रक्त वेगळं लागत नाही, वेळ पुरेशी असते.

जेव्हा उपयोग संपतो, तेव्हा माणसंही संपल्यासारखी वागतात.

खरी साथ वेळ देत नाही, आणि वेळ खरी माणसं दाखवते.

कोणी कोणाचा नसतं, म्हणून स्वतःसाठी जगायला शिका.

विश्वास ठेवला म्हणून माझी चूक, तो तोडला म्हणून त्यांची ओळख.

हळूहळू कळतं की आपण ज्यांना मन देतो, ते मनावरच पाय ठेवतात.

नाती बोलण्याने टिकतात, पण लोकांना बोलायलाही वेळ नसतो.

जे दूर जाणारच असतात, ते जवळ राहूनही परके वाटतात.

कोणी कोणाचा नसतं, म्हणून आयुष्यात अपेक्षा कमी ठेवा.

कोणी कोणाचं नसतं, हे जगण्याचा सत्य स्वीकारायला शिकावं लागतो.

आयुष्यात जवळचे माणूसही कधी कधी परकी वाटतात.

कोणी कायमस्वरूपी नसतं, मगही त्यांची आठवण कायम राहते.

सोबत असणारेही कधी कधी दूर होतात, हेच जीवनाचं खरं रूप आहे.

एकटेपणातच खरी माणुसकी आणि ताकद मिळते.

जेवढं जवळ जातो तितकंच वेदना जास्त होतात.

आयुष्याच्या प्रवासात अनेकदा आपणच स्वतःला सोडून जातो.

जेव्हा कोणी सोबत नसतो, तेव्हा जगणं कठीण होतं.

कोणी कोणाचं नसल्याचं दुःख अंगावर येतं तेव्हा स्वतःचं आधार बनावं लागतं.

विश्वासघातानेच कधी कधी खरी ओळख पटते.

आयुष्यात खरे माणसं फार कमी भेटतात, हेच खरं दुःख आहे.

कोणी कोणाचं नसल्याची जाणीव झाल्यावर, मनाला मोठा ठेस बसतो.

जेवढं मन उघडतो, तितकंच अधिक दुखावतो.

कोणी सोबत नसताना, स्वप्नही अधूरे वाटतात.

एकटेपणा वेदना वाढवतो, पण मनाला मजबूत बनवतो.

जेवढा विश्वास वाढवतो, तितकाच धोका होण्याची शक्यता वाढते.

सोबत असणारे कमी, दूर होणारे जास्त असतात.

कोणी कोणाचं नसल्यावरचं खरं अस्तित्व उमगतं.

आयुष्याच्या प्रवासात खऱ्या माणसांची गरज असते.

कोणी कोणाचं नसल्याची जाणीव मनाला सावलीसारखी वाटते.

कोणी कोणाचा नसतं म्हणणारे खूप भेटतात,
पण वेळ आल्यावर त्यांचीच ओळख बदलते.

जपून ठेवलेली माणसंही एक दिवस परकी होतात,
तेव्हा जाणवतं—कोणी कोणाचं नसतं.

शब्द गोड असतात म्हणून नातं टिकत नाही,
मन खरं असलं पाहिजे… जे आजकाल क्वचितच असतं.

दिलेलं मन तुटतं तेव्हा कळतं,
आपण ज्यांना आपलं समजलं—तेच कोणी नसतात.

आयुष्यभर सोबत राहू म्हणणारेही,
क्षणात हात सोडून जातात.

प्रेम मनापासून केलं तर दुखः खोल मिळतं,
कारण कोणी कोणाचं नसतं हे उशिरा लक्षात येतं.

ज्यांना आपण महत्व देतो,
तेच आपल्याला सर्वात कमी समजतात.

जग शिकवतं नाही,
लोकांचा वागणूक शिकवते की कोणी कोणाचं नसतं.

उपयोग संपला की नातीही संपतात,
हेच खरं रूप आहे आजच्या जगाचं.

आपण जपलं ते नातं,
समोरच्याने कधीच मनावर घेतलं नसतं.

मन स्वच्छ ठेवलं म्हणून माणसं चांगली होत नाहीत,
काहींचं रूप वेळच उघड करतं.

कधी कधी खूप आपले वाटणारेही,
मनाला खोल जखम देऊन जातात.

जे शब्दांत गोड असतात,
तेच मनात कडू असतात—हे अनुभव शिकवतो.

कोणी कोणाचं नसतं हे मान्य केलं की,
दुखः कमी आणि शांती जास्त मिळते.

नात्यांचं खरं वजन वेळ सांगते,
आणि वेळच दाखवते—कोण आपलं, कोण परकं.

कोणी कोणाचं नसतं हे जीवनाचं खरं सत्य,
मनातली वेदना सांगायला कोणीच नसतं मित्र.

सोबत असतानाही वाटते एकटेपणाची साथ,
जिथे प्रेम हवं तिथे मिळत नाही काहीच साथ.

जिथे विश्वास होता तिथे धोका मिळाला,
कोणी कोणाचं नसतं, हे मनाला समजलं.

मनाला जे दुखावेल तेच आपले खरे ओळखीचे,
कोणी नसताना वाटतं जगणं झालं अधरात.

सोबत असणाऱ्यांनी दिला वेदनेचा हात,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच जीवनाचं सतत!

एकटेपणाच्या या रस्त्यावर चालावं लागलं,
कोणी कोणाचं नसतं, मनाला पटावं लागलं.

विश्वासघाताचा जखम भरत नाही कधी,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच मनाला भिडतं.

जेवढं जवळ जायचं तितकंच दूर व्हायचं,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच सत्य समजायचं.

वेदनांनी भरलेलं मन कुणालाही सांगत नाही,
कोणी कोणाचं नसतं, पण हसू लपवत राहतो.

सोबत असतानाही वाटते किती तरी दूर,
कोणी कोणाचं नसतं, हाच जगाचा फेरफार.

मनाला जखम देणारे असतात खरं शत्रू,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच जीवनाचं धोरणू.

जेव्हा विश्वास तोडला जातो, मन फाटतं,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच जगणं जातं.

वेदनांचा आवाज कुणी ऐकत नाही,
कोणी कोणाचं नसतं, ह्याच्यातच साखर नाही.

आयुष्याच्या वाटेवर कोणी नसतो कायम,
कोणी कोणाचं नसतं, मनातचं दुःख कायम.

जिथे प्रेम अपेक्षित तेथे मिळत नाही काही,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच जीवनाचं कधी.

एकटेपणाने शिकवले जीवनाचं खरं धडा,
कोणी कोणाचं नसतं, हेच जीवनाचं स्वप्नचं गंधा.

मनाच्या वेदना लपवायला शब्द नसतात,
कोणी कोणाचं नसतं, पण मन रडत राहतं.

सोबत असताना जे वाटतं ते वेगळंच असतं,
कोणी कोणाचं नसतं, ह्याचं मनाला पटतं.

विश्वासाचा साखर तोडल्यावर बाकी काही राहत नाही,
कोणी कोणाचं नसतं, ह्याचं जीवनात वाटतं आहे.

वेदनांच्या सावलीत चालावं लागतं एकटं,
कोणी कोणाचं नसतं, ह्याचं जीवनात दुःखच असतं.